Blog Image

Peru

Cusco – Lima

macchu picchu Posted on 17 Apr, 2016 18:53:24

Vandaag onze laatste dag in Lima, straks de lange vlucht naar huis.

Onze relaxdag in Cusco is een beetje vochtig verlopen. Voor het eerst tijdens onze reis hebben we kunnen “genieten” van langdurige regen. Niettegenstaande hebben we toch nog een leuke dag gehad want Cusco is hoe dan ook een prachtige stad. De Kathedraal is heel speciaal en anders. Ze bestaat eigenlijk uit drie aparte delen en via een audiogids, een tablet met 2 bedrade hoofdtelefoons, krijgen we enige uitleg. Door de bedrading zijn we verplicht, vooral Maddy, dezelfde bewegingen uit te voeren. Geeft soms wel wat stof tot discussie.

We hebben een heerlijke lunch in een tapabar en ook de San Blas kerk ontsnapt niet aan onze nieuwsgierigheid. Hier een unieke houten preekstoel, gesneden uit één stuk cederhout. Prachtig vakmanschap waaraan de artiest naar verluid 25 jaar gewerkt heeft.

‘s Avonds eten we in de “pucara”, een restaurant uit den Trotter, maar het eten trekt op niet veel. Bewijs dat, volgens Maddy, hollanders niet veel van eten kennen.

Naar de Wara wara waar we vanaf ons terras zien dat ook de regen de Peruvianen niet afschrikt om volop te dansen op de Plaza Armas.
‘s Morgens worden we wakker en zien vanuit ons raam dat op de plaza Armas een podium is klaargezet voor weeral een festiviteit en dansen. Iets later horen we de muziek en is het volop feest op de Plaza Armas.

Na afscheid genomen te hebben van onze gastheer en gastvrouw van de Wara wara trekken we naar de aeropuerto voor de vlucht naar Lima. Het vertrek vanaf de luchthaven van Cusco is fantastisch. Cusco ligt in een dal op ongeveer 3500 meter hoogte omgeven door bergen. Het vliegtuig wint hoogte maar lijkt steeds even hoog te vliegen over de bergtoppen. Prachtig om zien.

In Lima terug naar ons vertrouwde adresje, de Castellana. We maken een ook vertrouwde wandeling naar de Larcomar waar we op het terras van de Mangos een aperitief en een overheerlijk avondmaal hebben terwijl we genieten van de Sunset.

Onze reis zit erop, het was redelijk zwaar, gezien de hoogte en de verschillende klim- en daalpartijen, maar als je iets wil zien moet je er iets voor over hebben. Ook Luc, met zijnen enkel en versleten knieën, soms meer kruipend als gaand, en Maddy, soms afziend als een paard, hebben dit overleefd en zijn enorm blij dit te hebben kunnen meemaken.

Peru en Bolivie zijn twee soortgelijke landen waarbij heel duidelijk de levenskwaliteit in Peru veel hoger ligt als in Bolivië. Ook het eten in Peru is merkelijk beter als Bolivie, wat zich ook laat voelen in de prijs. Machu Picchu is zeker de moeite waard maar uiteindelijk veel te duur voor wat het is (trein, toegangsticket, bus naar boven). Als ik voor de keuze moest staan zou ik zeker kiezen voor de driedaagse ervaring van de Salar d’Uyuni die werkelijk enig en uniek is.

Hasta Luego,
Luc en Maddy



Machu Picchu

macchu picchu Posted on 15 Apr, 2016 18:13:08

Het hoogtepunt van onze reis nadert, het bezoek aan Machu Picchu. We hebben gepland dat we eerst slapen in Olantaytambo en van daaruit de eerste trein (05:00 uur) nemen naar Aguas Calientes. De trein is zowat de enige mogelijke toegangsweg, tenzij je de incatrail loopt vanaf Olantaytambo, die is zeer zwaar en neemt een 4-tal dagen in beslag. Er is ook nog een toegangsweg per auto, maar dit is een gevaarlijke weg en die neemt ook een 2-tal dagen in beslag, en je moet dan ook nog een heel stuk te voet afleggen. Vanaf Aguas Calientes kun je te voet klimmen naar Machu Picchu (1716 trappen) of de bus nemen. Je mag eens raden waar wij voor opteren.

Vanuit de Wara wara hebben we een taxi geboekt die de hele dag ter onzer beschikking is. Hij rijdt ons door de Valle Sacrande naar Ollantaytambo. We bezoeken eerst Chinchero, een leuk plaatsje waar we eerst een plaatselijke werkplaats bezoeken waar de alpacawol wordt bewerkt en kledingsstukken en allerlei andere prullerijen worden gemaakt. We krijgen een interessante uitleg en dit zonder enige druk om iets te kopen. Dit zet ons er toe aan om hier toch enkele zaken aan te schaffen.

Vervolgens bezoeken we in Chinchero de immense Incaterrassen met op de achtergrond de gletsjers van de Cordillero Real. We rijden vervolgens verder door wondermooie landschappen. Het lijkt soms op lappendekens die op de heuvels zijn neergelegd en steeds op de achtergrond de toppen van de Cordillero Real. We bezoeken de Incaterrassen van Moray, bijzonder is dat deze terrassen de vorm van een amfitheater hebben. Daarna naar Las Salinas, een zoutmijn waar een 4000 tal zoutbekkens in de vorm van pannen tegen de bergflank liggen.

Na deze mooie intermezzo’s is het al laat in de middag en we naderen Ollantaytambo. We mogen de stad via de normale weg niet in. Volgens onze taxichauffeur omdat de president van Peru momenteel op bezoek zou zijn. Via een andere weg geraken we het stadje binnen, maar geen spoor meer van de president te bespeuren. Ons hotel vinden blijkt ook een stevige klus. Na 30 minuten zoeken, vragen, verkeerd rijden, vast rijden, terugdraaien vinden we uiteindelijk toch ons Hotel. Prachtig gelegen met een terras, waarop onze kamer aansluiting vind en vanaf hier uitzicht op de Incavestiging rechtover ons. Prachtig en uniek uitzicht. Beetje spijtig dat de middag al ver gevorderd is, want hier in de zon genieten van het uitzicht met een lekker glaasje wijn is werkelijk een voorrecht.

Onze stapschoenen doen nog eens dienst om de Incavestiging van Ollantaytambo te beklimmen. Ook weer heel mooi, maar na al het klimwerk dat we vandaag weeral gedaan hebben ook zeer vermoeiend. Na de vestiging stappen we nog door dit heel authentieke stadje. Het volledige grondplan van de oude Incastad is hier behouden en de grondvesten, straten en vele muren zijn nog authentiek aan hoe het vroeger was. Zelfs de afwatering van de straten is nog authentiek. We hebben beetje spijt dat we hier niet meer als één nacht geboekt hebben. Na een iets minder diner op de plaza armas gaan we slapen want om 04:20 uur haalt een motortaxi ons op om naar het treinstation te gaan.

Om 05:00 uur stipt vertrekt onzen trein naar Aguas Calientes. Het is nog donker bij vertrek maar naarmate we onze bestemming naderen wordt het lichter en blijkt hoe mooi de omgeving hier is. De trein volgt de rivier Urubamba door de vallei met hoge rotswanden en soms jungleachtige begroeiing. Af en toe ook nog enkele Incaterrassen onderweg. Bij aankomst in Aguas Calientes onmiddellijk busticket gekocht en omhoog naar het mysterieuze Machu Picchu. Tot in 1911 een onontdekte plaats en nu een van de meest bezochte en gecommercializeerde plaatsen ter wereld.
De bus uit, de controle door (je mag geen eten meenenem, ook enkel rugzakken van minder dan 20 liter), even wandelen en daar heb je het dan, het wereldbekende uitzicht op de Incastad Machu Picchu. Hoewel je de foto’s al tientallen malen gezien hebt, blijft het indrukwekkend.

We besluiten eerst te wandelen naar de Sungate. Een prachtige wandeling, soms werkelijk tussen de wolken door en vanaf de sungate een onvergetelijk uitzicht op Machu Picchu. Terug naar beneden en we doorkruisen de oude Incastad die werkelijk fenomenaal goed bewaard is gebleven. Er worden wel regelmatig, zoals we kunnen zien, restauraties gedaan.

Na de wandeling naar Sungate en de vele trappen omhoog en omlaag zijn we stilaan doodmoe en besluiten we Machu Picchu te verlaten. Terug met de bus en in Aguas Calientes eten en drinken we iets. Terug de trein op en in Ollantaytambo vinden we bijna onmiddellijk een busje dat ons naar Cusco terugbrengt.

Daar, na een klein diner, onmiddellijk naar de Wara wara en doodop onzen tram in.

Morgen nog een dagje relaxen in Cusco en zaterdag de vlieger op naar Lima.



Cusco

macchu picchu Posted on 13 Apr, 2016 05:50:05

In Puno worden we met een klein busje opgehaald. We rijden een klein uurtje en in Juliaca stappen we over op de grote Hop bus. De mensen op deze bus hebben reeds de lange rit van Arequipa achter de rug. Eenmaal op de bus krijgen we te horen dat de verdere rit zonder stops zal verlopen. We rijden door een boeiend landschap maar zijn toch blij als we rond 5 uur Cusco binnenrijden.

We krijgen een taxi die ons naar ons Hostel Wara Wara brengt. Blijkt een moeilijke bevalling voor de chauffeur en later voor ons. Cusco lijkt een beetje op La Paz, ligt ook in een dal en de uitbouw van de stad ligt tegen de bergen op. Wij zitten weer op een berg en om het centrum te bereiken moeten we een steile trap aflopen. Niet zo ver maar wel heel stijl. Naar beneden gaat wel, maar daarna weer naar boven. Pff, heel vermoeiend. Voordeel is dat we vanaf ons terras in de Wara Wara een verbluffend uitzicht hebben op Cusco.

Na een heerlijke nacht gaan we de inca ruines in de onmiddellijke nabijheid van Cusco bezoeken. We doen er 2, Kenko en Saksaywaman. Indrukwekkend als je ziet hoe die oude inca’s die kolossen van stenen hebben bewerkt en heel precies op elkaar aansluitend hebben geplaatst. We beklimmen nog de berg waar ze een wit Christusbeeld hebben geplaatst, type Rio, en dalen dan af naar de Plaza Armas.

Daar hebben we het geluk dat er een soort van carnaval plaatsvind. We kijken zeer geïnteresseerd toe vanop een heerlijk terrasje en mengen ons vervolgens tussen de troepen.

Na dit plezant interludium bezoeken we nog een museum, doen enkele heel leuke straatjes van Cusco en vatten de beklimming naar ons Hostel aan.

Het Plaza de Armas in Cusco maakt wel indruk. Dit is voor ons één van de mooiste, zoniet het mooiste plein dat we al ooit gezien hebben.

Morgen verlaten we Cusco voor een bezoek aan de Sacred valley en Machu Picchu.



La Paz – Copacabana – Puno

la paz Posted on 11 Apr, 2016 05:52:58

De laatste dag La Paz. We gebruiken hem om het centrum van deze bijzondere stad op ons gemak te voet te verkennen. Je moet weten dat in La Paz elke stap ofwel naar omhoog ofwel naar beneden is. Vlak terrein is er vrijwel niet bij. We ontdekken zo een klein barreke dat eigendom is van een Belg, genaamd “La Cuevo”. De eigenaar is niet aanwezig maar de barman, een braziliaan, maakt een smakelijke Caïpirinha voor ons.

Heel rustig verkennen we de rest van deze stad, bezoeken de gekende San Pedro gevangenis (enkel de buitenkant), het San Franciscoplein (waar altijd wel iets te doen is) en het plaza Murillo waar president villaroel in 1946 werd opgehangen aan een lantaarnpaal. Verder de typische straten van La Paz waar je telkens de huizen boven het einde van de straat ziet uittorenen.

We gaan nog eens eten in ons favoriet restaurantje om ons voor te bereiden op onze terugkeer naar Peru morgen.

Om 7 uur pikt de Bolivia Hop ons op in het inmiddels vertrouwde Hostal Ananay. We rijden naar Copacabana waar we een 5-tal uren vertoeven voor we verder rijden naar Puno.

In Copacabana is het prachtig weer en we genieten volop van de zon op enkele gezellige terrasjes. Vervolgens de bus op, de grens over en we zijn terug in Peru. Omstreeks 20:00 arriveren we in Puno waar we nog snel een restaurantje zoeken voor ons avondeten. We vergeten beiden onze leesbril en kunnen zo natuurlijk niets maken van het menu. Bij klanten op een andere tafel zien we, denken we een leesbril liggen. We vragen om deze te mogen gebruiken, blijkt echter geen leesbril zijn. De vriendelijke duitse klant stelt voor om de menu voor te lezen en zo kunnen we dan toch onze keuze maken.

Morgen de rit naar Cuzco.



Ruta de la muerte

la paz Posted on 10 Apr, 2016 03:07:54

Na de vermoeiende driedaagse in de Salar vliegen we terug naar La Paz. Wij heel ontspannen naar de zeer kleine luchthaven van Uyuni waar we ongeveer 1 uur voor vertrek aankomen. Er is reeds wat volk maar de incheckbalie lijkt ons gesloten, dus we zetten ons op ons gemak neer. Een kwartiertje later horen we onze vlucht afroepen en iedereen gaat naar de gate. We kijken naar de incheckbalie en nu staat er blijkbaar iemand. Aan de balie krijgen we onmiddellijk de keiharde boodschap “Checkin is closed”. Blijkt echter een heel brave madam te zijn die ons alsnog voorthelpt.

Bij het naderen van La Paz zitten we nu wel goed gepositioneerd om deze indrukwekkende stad vanuit de lucht te zien opdoemen. In de verte kunnen we ook het Titicacameer nog zien en de weg die erheen loopt.

De rest van deze dag doen we het heel rustig aan en recupereren we van de voorgaande dagen. We boeken onze ruta de la muerte, luc met de fiets en maddy volgt met de bezemwagen. De maatschappij “Xtreme downhill”.

Voor de verandering nog eens vroeg uit ons bed en we worden opgehaald door een aftands, oud versleten busje waarin we uiteindelijk met 12 man in moeten. We rijden tot een hoogte van 4700 meter waar we een staand ontbijt geserveerd krijgen en alle materiaal in gereedheid wordt gebracht om de afdaling te beginnen. We zullen uiteindelijk over een afstand van ongeveer 60 Km afdalen van 4700 meter naar 1200 meter.

Aanvankelijk loopt de afdaling over een goede geasfalteerde weg en is er niet veel avontuur aan. Daarna, vanaf een hoogte van een 3200 meter begint de eigenlijke ruta de la muerte. Een smalle zand-rotsweg die langs diepe afgronden loopt en vroeger de enige weg die La Paz met het amazonegebied verbind.

Het is plezant rijden met deze mountainbike, die veel en veel beter rijdt als die van Arequipa. We rijden door meerdere watervallen, over zeer smalle doorgangen en nemen vele korte haarspeldbochten. Dit alles door groene prachtige landschappen. Echt wel de moeite om eens te doen. Je kan je voorstellen dat dit vroeger echt wel een avontuur moet geweest zijn wanneer alle verkeer via hier verliep en bijvoorbeeld twee bussen elkaar moesten kruisen op dit smalle padje. Niet verwonderlijk dat er hier zo vele doden gevallen zijn.

Na een voorspoedige afdaling, die echt niet zo moeilijk was, arriveren we in Jojosa waar we naar een locatie gaan waar we een douchke en een zwemmeke kunnen placeren.

Daarna de lange weg terug naar La Paz, ditmaal via de nieuwe weg die veel veiliger, maar wel veel langer is. In het zeer oncomfortabele busje is het echt afzien tot we La Paz terug bereiken. We zijn beiden echt steendood na deze dag en verlangen alleen maar naar ons bedje.



Salar d’Uyuni

salar d'unguni Posted on 07 Apr, 2016 20:26:48

Een driedaagse uitstap door een bijzonder natuurgebied om nooit te vergeten. Heel vermoeiend, maar Oh zo mooi. Je kan discusieren over schoonheid, natuurpracht enz, maar dit gebied in zijn geheel is toch wel heel bijzonder en bij uitstek één van de mooiste gebieden waar we ooit zijn geweest. Aan iedereen die ooit in de omgeving vertoeft: dit is niet te missen.

We hadden wat schrik ivm de organisatie waar we geboekt hadden, maar dit bleek al snel absoluut overbodig. De eigenlijke maatschappij bleek “Quechua Connections” te zijn. Alles perfect georganiseerd met een leuke chauffeur, Fabian, en een grappige perfect Engels sprekende gids, Lucho.

We vertrekken met 2 aftandse, maar prima rijdende en zittende, Toyota Landcruisers. In elke jeep 7 inzittenden. In onze Jeep 4 meisjes (2 Amerikaanse, 1 Schotse en 1 van Nieuw Zeeland) in de andere Jeep een koppel (Canadezen), 2 Jongens (Fransen) en 1 meisje (Noorwegen). Blijkt een zeer leuk gezelschap te zijn waar we 3 dagen mee opgeschept zitten.

Eerste stop is een hoop oud verroest ijzer, een schroothoop van treinen. Vervolgens naar een plaatsje waar men zout wint uit de Salar en dan begint onze tocht echt. Vanaf hier zien we geen asfalt of verharde weg meer tot we terug in Uyuni zijn. De Salar is groter als het Titicacameer en alles is hier wit en nog eens wit. Je moet hier een zonnebril dragen of je krijgt pijn aan je ogen. Je kan zeggen een grote witte vlakte, is dat nu zo bijzonder? Ja, echt, het is onvoorstelbaar mooi als je daar zo midden in staat en je kijkt rond, wit, wit, wit in samenspel met een heldere hemel. Moeilijk te beschrijven maar een intens gevoel van geluk bekruipt je.

We krijgen nog een fiets ter beschikking en rijden zo naar het eerste, niet meer in gebruik zijnde, Salt Hotel. Hier was ook de Dakar in 2014, getuige een groot monument in zoutsteen. We picknicken hier, heerlijk eten overigens, en rijden over deze onnoemelijke vlakte naar het zogenaamde Cactuseiland. Grote Cactussen, tot 12 meter hoog en een geweldig kleurenspel in combinatie met het wit van de Salar. Verder naar een plaatsje waar we genieten van een sublieme Sunset en we verlaten de Salar, naar onze eerste overnachting in een godvergeten dorpje, Manica. Zeer basic accommodatie waar we toch een tweepersoonskamer krijgen met een douche.

Na een simpel ontbijt vertrekken we vroeg en rijden over allerlei tracks, door los zand, over rotsen, door woestijnvlaktes naar enkele lagunes. Het is hier een vulkaangebied en we zitten steeds op een hoogte van rond of boven de 4000 meter. Je kijkt je de ogen uit de kop naar de steeds wisselende landschappen. In de lagunes zien we ook steeds meer prachtig gekleurde Flamingo’s zitten. Er zijn hier 3 soorten, allemaal even mooi en kleurvol. We eindigen deze dagtocht aan het Colorado Lake. Een grote lagune die werkelijk rood kleurt en waar enkele duizenden Flamingo’s vertoeven. Een geweldig schouwspel waar we de dag afsluiten met een wandeling langs de oever van dit meer, vlak naast de Flamingo’s die we van kortbij kunnen bewonderen.

We zitten hier op een hoogte van 4300 meter en bij het vallen van de avond wordt het koud. We overnachten hier in zeer basic dorms, met zessen op één kleine kamer. Luc tussen 5 vrouwen, het kan slechter. ‘s Avonds kunnen we nog genieten van een prachtige sterrenhemel waarbij Lucho ons een beetje inzicht geeft in de melkweg.

De volgende dag reeds om 04:45 uur uit de nest, vakantie? Niet zo best geslapen want 3 van de 4 meisjes die met ons de dorm delen zijn ziek. Hoogte of eten, in elk geval de Banos worden hier ‘s nachts heel druk bezocht. Na de desayuno vertrekken we in de duisternis en rijden omhoog tot we op een hoogte van bijna 5000 meter zitten. Bij de sunrise arriveren we aan een aantal Geisers. De stoom komt hier werkelijk uit de aarde omhoog gespoten met een vervaarlijk klinkend gesis. Ook zien we een aantal broebelende modderpoelen. De natuur die hier duidelijk laat zien dat de aarde ook onder ons, zonder dat we het steeds zien of voelen, heel hard leeft. Na dit boeiende intermezzo rijden we naar een Hotspring waar we ons op een hoogte van 4700 meter in badpak zetten en het warme water induiken. Het water heeft een temperatuur van zo’n 35 °. Heerlijk om een bad te nemen in zo’n omgeving onder een stralende hemel.

Nu naar de grens van Chili waar we afscheid nemen van onze 2 zieke Amerikaanse meisjes. Zij zetten hun trektocht verder in Chili. Daarna beginnen we aan onze lange terugtocht naar Uyuni. We zien lagunes, vulkanen, vlaktes, lavasteen en vele Lama’s Alpaca’ en Vicuna’s. We picknicken tussen de lavastenen in een groene oase waar een riviertje tussen stroomt. Een korte wandeling over de lavastenen waar we zeer kort bij enkele lama’s en alpaca’s kunnen komen. Daarna langs San Cirstobal, dorpje waar zich één van de grote zilvermijnen van Bolivia bevind, terug naar Uyuni. Afscheid nemen van onze reisgenoten en keimoe maar zeer voldaan naar ons hotelleke waar we heerlijk slapen.

Morgen de vlieger op en terug naar La Paz.



Uyuni

salar d'unguni Posted on 04 Apr, 2016 03:13:51

Vandaag vliegen we naar Uyuni om daar een driedaagse verkenning van de Salar d’Uyuni te ondernemen. De Salar d’Uyuni is de tweede grootste zoutvlakte ter wereld en zou een must zijn als je bolivie bezoekt.

De vlucht naar Uyuni verloopt voorspoedig maar wij zitten aan de verkeerde kant in het vliegtuig zodat we geen zicht hebben op La Paz en de Cordillero Real, de toppen van het Andes gebergte die La Paz overvleugelen.

In Uyuni zelf is niet veel te beleven. Het is een rustig stadje dat wordt ingenomen door backpackers die de Salar willen bezoeken. Uyuni is sinds de Dakar in Zuid Amerika wordt gereden ook een bijna vaste etappeplaats geworden in de wereldberoemde Rally. In het centrum staat dan ook een groot monument dat laat herinneren dat de Dakar hier gepasseerd is.

Wij gaan op zoek naar een geschikte organisatie om onze driedaagse tour te doen. Na wat zoekwerk hebben we met enkele mensen gesproken die juist terugkwamen van de tour en zeer tevreden waren. We besluiten deze organisatie te nemen daar zij ook een uitstekende prijs hebben, Cristal Tours. Nadien zien we in Tripadvisor dat deze een zeer negatieve beoordeling krijgen. Enfin, we zullen het vanaf morgen wel ondervinden.

In Uyuni hebben we ‘s avonds zowat ons slechtste en duurste eetmaal van de vakantie genuttigd. Luc, vlees dat niet te kauwen was en Maddy, spaghetti met saus die eruitzag als melk, geflankeert door een fles wijn die ook al geen topkwaliteit was, maar op de limiet drinkbaar.

Morgen begin van onze Salar expeditie, een driedaagse back to basics door een bijzonder natuurgebied.



La Paz

la paz Posted on 03 Apr, 2016 03:47:54

Wanneer we El Alto verlaten zien we rechts van ons plots het dal en de reeds veelbeschreven hoogste stad ter wereld liggen, La Paz. Toch wel een begeesterend zicht op deze, zoals later zal blijken, toch wel grote stad.

De busreis naar La Paz verliep voorspoedig. Onderweg dienen we een oversteek over het Titicacameer te maken waarbij alle passagiers uit de bus moeten. We moeten met een groot aantal mensen plaatsnemen in een klein bootje en de oversteek maken. Op dat moment is het meerwater niet echt rustig en we worden flink dooreengeschud. Doet een beetje denken aan wat bootvluchtelingen moeten meemaken maar dan nog eens met tientallen meer in een even kleine boot op een veel ruwere zee over een veel grotere afstand. De bus volgt en wordt op een groot vlot overgezet.

De weg naar La Paz krijgt een groot onderhoud en wij zijn er de dupe van. Na vele deviaties, onverharde wegen, en flink dooreengeschud bereiken we La Paz. Op zeker ogenblik stopt de bus in het centrum, wij de bus uit en willen een taxi pakken naar ons hotel. Blijkt geen enkele taxi ons naar ons Hotel te willen voeren. Beetje hulp ingeschakeld van een plaatselijk toeristenbureauke, die ons dan toch in een taxi krijgen naar ons hotel. Reden dat de taxis ons niet wilden vervoeren, de verkeersdrukte!!!

Eerste indruk van La Paz is dat dit een enorm drukke, bezige maar ook boeiende stad i
is.

Prima nachtrust in ons Hostal “Ananay” gelegen in één van de mooiste straten van La Paz. Daarna gaan we op verkenning in La Paz. Deze stad is enorm uitgebreid en met een hoogteverschil van 900 meter tussen het hoogste en laagste punt van de stad moeilijk te doorkruisen. Ze hebben evenwel in 2014 een telefrico gebouwd, momenteel bestaande uit drie lijnen. Deze werd echt gebouwd voor de bevolking zelf, als een soort Metro om de verschillende stadsdelen gemakkellijk te verbinden en het verkeer wat te ontlasten. Resultaat is dat dit voor de toerist een enige gelegenheid is om deze prachtige stad vanuit de hoogte te ontdekken. Dat doen we dan ook en voor een prikje krijgen we een privégids die ons alle lijnen laat ontdekken. We krijgen zo een geweldig overzicht van wat La Paz is en hoe weids de stad eigenlijk reikt. In totaal reizen we zo ongeveer 40 minuten met de telefrico. De genomen foto’s doen de werkelijkheid veel te kort.

We bezoeken ook de Witches market waaruit blijkt dat de inwoners van La Paz van hun voorouders het bijgeloof om offers te brengen aan moeder aarde nog niet verleerd zijn. Volgens onze gids gelooft nog minstens 70 % van de inwoners van La Paz, waaronder de jongeren, in deze rituelen.

Terug in het centrum volgen we de raad op van een belg die we ontmoet hebben en die al 15 jaar in La Paz woont. Hij raadde ons aan om met een taxi naar het Cemiteiro General te rijden en dan te voet af te dalen naar het centrum. Zou niet te vermoeiend zijn want altijd naar beneden. Het Cemiteiro is een gigantisch grote begraafplaats waar, wanneer wij het bezoeken, een hectische drukte heerst. Juist achter de ingang is een kapel/kerk waar ze juist een kist binnenbrengen. Iedereen is op zijn best gekleed en wij lopen in onze vakantieoutfit rond. We besluiten dan ook maar snel deze plaats te verlaten. We banen ons een weg naar beneden en lopen door een gigantische markt. Eigenlijk is een groot gedeelte van La Paz een marktplaats. In elke straat, waar je ook loopt, staan er kraampjes. Je kan er alles, maar dan echt alles kopen. Supermarkten blijken hier nog uitgevonden te moeten worden.

Ondertussen valt de avond en gaan we een hapje eten. Morgen weer vroeg uit den emer want onze vlucht naar Uyuni wacht.



Next »